Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Απλά να τα πώ θέλω.... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Απλά να τα πώ θέλω.... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 19 Οκτωβρίου 2013

Την Τρίτη είχαμε "γενική συνέλευση" όλη η Φιλοσοφική. Από όλη τη Φιλοσοφική εμφανίστηκαν γύρω στα 40 άτομα. Οι υπόλοιποι το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να γκρινιάζουν ότι θα χάσουν το εξάμηνο και όταν τους δίνεται η ευκαιρία να κάνουν μια γαμημένη κίνηση συνεχίζουν να κάθονται και να γκρινιάζουν ότι θα χάσουν το εξάμηνο και δεν συνειδητοποιούν ότι δεν μιλάμε μόνο για το εξάμηνό μας, την χρονιά μας, το πτυχίο μας, αλλά για το εξάμηνο των επόμενων, την χρονιά των επόμενων, το πτυχίο των επόμενων είτε αυτοί οι επόμενοι είναι τα μικρότερα αδέλφια είτε οι μικρότεροι φίλοι ακόμα και τα μελλοντικά παιδιά μας στο μακρινό μέλλον.
Και εμένα όλο αυτό το κλειστόν μέχρι νεωτέρας δε μου αρέσει. Όχι, γιατί χάνω το εξάμηνο μου αλλά γιατί μου φέρνει αυτόν τον φόβο του απόλυτου κενού και του ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΘΑ ΚΑΝΩ ΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΤΩΡΑ; που είχα σπρώξει στο πίσω μέρος του μυαλού μου για να ασχοληθώ μαζί του αφού πάρω το πτυχίο μου. Και με κάνει να νιώθω αδύναμη και χωρίς τον έλεγχο και αυτή η έλλειψη ελέγχου απλά με σκοτώνει.

Και to conclude if uni doesn't open soon I'm probably going on a killing rampage just to stop the boredom.

(in other news άρχισα ποντιακούς και μάλλον θα πάω και φωνητική και αποφάσισα ότι η Eponine μιλάει στην ψυχή μου)

Τετάρτη 25 Μαΐου 2011

Φακ οφ

και ναι μετα απο 29 ημερες θυμηθηκα οτι εχω μπλογκ!
Α! να σας προειδοποιησω οτι αυτο ειναι ενα ακομα ασκοπο ποστ γιατι απλα πρεπει καπου να τα πω κι εγω.

Οι πανελλαδικες ηρθαν κι εφυγαν. Τα θεματα οπως ειπαν ολοι ηταν μεγααααλο πουλι.  Εγω βεβαια ελπιζω να εχω γραψει οσ χρειαζεται για να φυγω επιτελους απο αυτη τη κολοπολη. Ναι για την Αθηνα μιλαω. Οσο περναει ο καιρος θελω να φυγω οσο πο μακρια της γινεται. Απλα να μην την ξανδω. Κι αυτην και τους ανθρωπους της. Μα δεν θα σου λειψουν? θα με ρωτησετε. ΟΧΙ αγαπημενοι μου! Δεν θα μου λειψουν! Τουλαχιστον οι περισσοτεροι απο αυτους δεν θα μου λειψουν. Θ αμου λειψουν πολυ συγκεκριμμενα ατομα που δεν τα ξερω καλα αλλα ξερετε κατι? Ειναι η ΠΡΩΤΗ γαμημενη φορα που νιωθω οτι πραγματικα εχω φιλους. Φιλους που με συμπαθουν γιατι ειμαι αυτη που ειμαι κι οχι γιατι ειμαι ομορφη ή γιατι με εχουν αναγκη για να φτασουν καπου. Απλα γιατι κατι σε αυτα που γραφω τους αρεσει. Γιατι εχουμε κοινα ενδιαφεροντα. Γιατι απλα μας ενωνει κατι σημαντικο. Σημαντικο? Ναι γιατι για μενα οπως και γι'αυτους ειναι σημαντικος ο Χαρι Ποτερ. Για τις "φιλες" μου απο την αλλη η συζητηση για τον ΧΠ και τα τοιαυτα δεν θα ειχε κανενα νοημα γιατι ο Χαρι δεν ειναι της ηλικιας τους! Δεν εινια του στιλ τους! Βεβαια! Οταν το ΜΟΝΟ που σε νοιαζει ειναι πως θα βασανισεις καλυτερα τον γκομενο, ποτε θα πας για ψωνια με την πιστωτικη της μαμας, γιατι ΕΣΥ εχεις λεφτα, ποια μασκαρα κανει τις βλεφαριδες σου πιο μακριες, ποιο κραγιον θα κανει τα χειλη σου να φαινονται πιο σαρκωδη και κυριως πως θα κρυψεις καλυτερα τα μικροσκοπικα σου σπυρακια με το μεικ απ και θεωρεις οτι μια μερα διασκεδασης περιλαμβανει ψωνια και κλαμπινγκ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ο Χαρι Ποτερ ειναι κατι αναξιο λογου. Εγω απο την αλλη δεν εχω καν γκομενο, παω για ψωνια μονο για να αγορασω βιβλια με τα λεφτα απο τα καλαντα και την ετησια εισπραξη απο το συγγενολόι, δεν εχω ιδεα απο μασκαρες και κραγιον και μοστραρω πανευτυχης και περηφανη τα λιγα μου σπυρακια και θεωρω οτι μια μερα διασκεδασης περιλαμβανει απαραιτητα βιβλια και πισι.Τι ελεγα πριν παρασυρθω απο τις απιστευτες κοπελες της περιοχης? Α! οτι θελω να φυγω! θελω να φυγω λοιπον για να ανοιξω νεα σελιδα κλπ κλπ (τα εχω ξαναπει αυτα στην ακριβως απο κατω αναρτηση)
 Το κακο ειναι οτι τους το δειχνω. Πολυ. Αλλα ισως να φταινε κι αυτοι. Πολυ. Παρα πολυ. Και ειδικα ο πατερας μου με τον τροπο που συμπεριφεροταν και με αντιμετωπιζε μεχρι σημερα. Σαν κατι το αχρηστο που δεν θα καταφερει τιποτα. Ποτε δεν με ενθαρυναν για τιποτα που να εχει σημασια για μενα και οταν επιτελους τους ειπα οτι εγω ΘΕΛΩ να γινω επαγγελματιας χορευτρια μου ειπαν οτι ΠΡΕΠΕΙ να περασω στο Πανεπιστημιο, οτι δεν εχω το ταλεντο που χρειαζεται αυτη η δουλεια. Ποιος? αυτοι οι δυο που ποτε τους δεν εχουν καταφερει να με κανουν ευτυχισμενη την ημερα της παραστασης μου. Απο την πρωτη φορα μεχρι την τελευταια το μονο που ηθελα ηταν να μου δωσουν μια γαμημενη ανθοδεσμη! ΜΙΑ! Εδω και δεκατρια χρονια θυμαμαι τον εαυτο μου αν πηγαιενι να τους βρει ελπιζοντας οτι ΑΥΤΗ τη φορα θα το θυμηθουν. Οτι αυτη τη φορα θα εχω την ανθοδεσμη μου. Αλλα οχι. Η κολοανθοδεσμη δεν ηρθε ποτε και δεν θα ερθει. Τουλαχιστον οχι απο αυτους. Γιατι δεν θελω να εχω σχεση μαζι τους πια. την δουλεια τους την εκαναν με εκαναν υπευθυνο ατομο. τωρα φευγω. για μενα....

Moikka μικρα μου,

      η καταρα σας...

Δευτέρα 25 Απριλίου 2011

Αποφάσεις

Εδώ και μήνες έχω πάρει μια απόφαση σχετικά με το πού θέλω να περάσω και το πού δεν θέλω να περάσω. Έτσι λοιπόν θελω να σας πληροφορήσω οτι πλέον η Παντειος δεν ειναι εντος των στοχων μου, τουλαχιστον οχι για Ψυχολογια.

Και τους το ειπα. Και χεστηκαμε, δηλαδη αυτοι με ξεχεζαν κι εγω τους εγραφα. ΟΚ εσεις δεν εχετε λεφτα, εγω ομως δοξα τω θεω (ευχαριστώ παππούδες!) εχω αρκετα! Πλας ουτε αναπηρο ειμαι ουτε σκοπευω να καθομαι ολη μερα και να ξυνομαι! Χερακια εχω, ποδαρακια επισης, καφετεριες νομιζω οτι εχει η Θεσσαλονικη ολο και καπου θα βρω να δουλεψω!

Επιπλεον, θελω επιτελους να φυγω απο αυτη την περιοχη! Θελω να παω καπου που κανεις δεν θα με ξερει και δεν θα ξερω κανεναν! Θελω να γινω ξανα οπως ημουν μικρη, κοινωνικη, μιλαγα με ολους, δεν ντρεπομουν....και για να το κανω αυτο πρεπει να φυγω απο εδω! Πρεπει να αρχισω να βασιζομαι στον εαυτο μου για ολα και αυτο δεν παιζει να γινει αν μεινω εδω. Επιπλεον θελω αυτα τα τεσσερα χρονια να ειναι πραγματικα τα καλυτερα μου χρονια και μαζι τους δεν θα ειναι. Θα ειναι οπως τωρα με πληρη ελεγχο και πρηξιμο για το πισι και την ωρα που θα γυρισω...

αλλα ξερετε κατι?

ΕΓΩ ΘΑ ΠΕΡΑΣΩ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΟΥ ΝΑ ΣΚΑΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΠΛΑΝΤΑΞΟΥΝ

και μη σωσουν να μου στειλουν λεφτα! Χ-Ε-Σ-Τ-Η-Κ-Α! ελικρινα.


Moikka!

Τρίτη 1 Μαρτίου 2011

Σ'αγαπώ

αγαπάω-αγαπώ (συνηρρημενο ρημα, πρωτης ταξεως)

Εγώ αγαπάω-αγαπώ

Εσυ αγαπάς
Αυτός-η-ο αγαπάει-αγαπά
Εμείς αγαπάμε
Εσείς αγαπάτε
Αυτοί-ες-α αγαπάνε-αγαπούν

Εγώ, λοιπόν, σ'αγαπαω γιατι:
  • με ανέχεσαι
  • ξέρω ότι ό,τι κι αν κάνω θα είσαι εκει
  • νοιάζεσαι
  • περνάμε καλά
  • είμαι μαζόχα
  • συμπάσχεις
  • ξέρω ότι με κράζεις επείδη έχεις απαίτησεις από εμένα
  • ξέρω ότι μπορώ να σε εμπιστευθώ
  • με αγαπάς!
  • ήσουν πάντα εκεί για μένα και είσαι ακόμα παρόλο που δεν ασχολιόμουν μαζί σου, παρολο που σου φέρθηκα απαίσια ααααάπειρες φορές ΠΑΝΤΑ το παρέβλεπες και μου χαμογελούσες
  • με φρόντιζες, με φροντιζεις και -πιθανότατα- θα με φροντίζεις για παντα
  • με κάνεις να γελάω
  • μου υπενθυμίζεις ότι όσες φορές κι αν πέσω πρέπει να σηκωθώ και να κάνω το επόμενο βήμα σα να μην συνέβη τίποτα. Γιατί η ζώη είναι χορος...
  • νοιάζεσαι
  • δεν με έχεις κάνει να σε μισήσω
  • μου δίνεις κουράγιο
  • κουβαλάς πολλή τρέλα
  • είσαι καμμένος/καμμένη/καμμένο
  • είσαι ωραίος/ωραία/ωραίο!
  • είσαι εσυ!
Αυτοί είναι οι λόγοι που αγαπάω τους ανθρώπους γύρω μου! Ίσως να βρειτε και τον εαυτό σας μεσα τους!

Τρίτη 8 Φεβρουαρίου 2011

Je ne sais pas...

εχω την αισθηση οτι αυτη η περιοδος απλα δεν ειναι για μενα! Ολα μα ολα πανε σκατα. Βαθμοι? Απο τι κακο στο χειροτερο! Διαθεση? Χαλια. Σχεσεις με τους γυρω? Πλεον με απειλουν με δολοφονια (και δυστυχως το εννοουν) τα χρυσα μου! Βεβαια ο τροπος για να τα βγαλω ολα απο μεσα μου ειναι ενας... και ειναι το μοναδικο πραγμα που δεν μπορω να κανω! Γαμημενο φροντιστηριο! Δε μου φτανει που καθε Κυριακη πρεπει να σηκωνομαι απο τις 7 να παω να γραψω το 'χουνε βαλει και ακριβως στις ωρες του μπαλλετου! [Ακυραδα στην ακυρη αναρτηση=ον]Εδω ο Νικ² θα ελεγε: "Για ολα φταιει το ΠαΣοΚ!! Ειναι ΠαΣοΚικος δακτυλος ολα αυτα!!" Αρε Νικ-Νικ τι θα κανα και χωρις εσενα και τις θεικιες σου ατακες καθε βραδυ? (πλακα πλακα πρεπει να σου κανω αναρτησουλα εσενα! Εισαι το μοναδικο ατομο που μπορω να θεωρω φιλο μου τα τελευταια 9 χρονια αδιαλειπτα! (κατορθωμαααα!) (ναι βαζω παρενθεσεις στην παρενθεση προβλημα?))[Ακυραδα στην ακυρη αναρτηση=οφφ] Τι ελεγα? Α! Ναι, εβριζα το φροντιστηριο μου! Και μολις συνειδητοποιησα και γιατι δεν εχουμε καλη αποδοση φετος! Μας κανουν μαθημα με το αγγλικο* συστημα ενω εχουμε μαθει ρωσσικο*! Και οι 3 τους μας λενε να διαβαζουμε και...και...και...αλλα δεν μας πιεζουν καθολου! Και οταν ολη σου τη ζωη εχεις μαθει να δουλευεις με τρελη πιεση δεν εχεις καθοοολου καλο αποτελεσμα!


*Μιλαω παντα για συστηματα διδασκαλιας στο μπαλετο। Το αγγλικο συστημα a.k.a. RAD δεν εχει πιεση. Γι'αυτο και απο αυτο δεν βγαινουν χορευτριες με τρελη τεχνικη, σταση και ανοιγματα. Τελος οι σχεσεις με τον δασκαλο ειναι οι τυπικες κανενα συναισθημα. Το ρωσσικο a.k.a. Vaganova εχει ΤΗΝ πιεση. Τα αποτελεσματα του γνωστα: Μπολσοι, Κιροφ και λοιπα ρωσσικα μπαλλετα. Εδω οι μαθητες εχουν μια σχεση λατρειας με την δασκαλα τους εχοντας την σαν δευτερη μανα τους (λογικο μιας και αυτες οι γυναικες μας κανουν να νιωθουμε μηδενικα τη μια στιγμη και την αλλη μας λουζουν στον επαινο οταν δουν οτι πραγματικα βαλαμε ολο μας το ειναι στην ασκηση)!


Moikka!!

Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου 2010

Τα ανυπαρκτα δακρυα

κατι μερες σαν την σημερινη πραγματικα εχω αναγκη να κλαψω. ομως τα δακρυα δεν ερχονται ποτε κα με αφηνουν να νιωθω ενα κενο ενα απαισιο κενο που δεν μπορω να καλυψω. Οποτε αποφασισα να να παω λιγο πισω και να προσπαθησω να θυμηθω αν ηταν παντα ετσι ή ειναι απορροια καποιων γεγονοτων.

Οταν ημουν τεσσαρων χρονων πεθαινει η προγιαγια μου. Εκλαψα. Απο τοτε μεχρι την Β' δημοτικου ημουν σε μια μεση κατασταση. Εκλαιγα μεν ευκολα αλλα οχι με το παραμικρο. Β' δημοτικου πεθαινει ο παππους μου στην αρχη δεν εκλαψα. Νομιζα οτι ο πατερας μου μου εκανε πλακα μονο και μονο για να μου χαλασει τη χαρα για τον σκυλο. Ομως μετα μου το ειπε και η μητερα μου οποτε το πιστεψα. Εκλαψα και μαλιστα πολυ. Γιατι δεν μπορουσα να πιστεψω οτι ο ανθρωπος που μεχρι πριν λιγες ωρες μου χαριζε ολοκληρο το μαγαζι του δεν ηταν πια κοντα μας, Δεν μπορουσα να πιστεψω οτι δεν του ειχα πει ποσο τον αγαπουσα εκεινη την ημερα. Και απο τοτε μεχρι την Γ' Γυμνασιου μπαινουμε στην κατασταση του κλαματος με το παραμικρο. Πραγματικα με το παραμικρο. Μετα περναμε στο επομενο σταδιο στο οποιο βρισκομαι τωρα της οδυνηρης αναισθησιας. Στην Γ' γυμνασιου πεθανε και η γιαγια μου απο κατι το οποιο οχι απλα θεραπευοταν, ενα απλο αντιβιοτικο ηθελε, επειδη οι γιατροι ηταν αχρηστοι. Τοτε εκλαψα. Εκλαψα παρα παρα πολυ. Απο τοτε εχω κλαψει πραγματικα, δηλαδη εχω νιωσει οτι ξεσπαω, 3 φορες. Η μια στην Φιλανδια οταν εφτιαχνα βαλιτσα και εφευγα. Η δευτερη οταν εφευγαν οι Φιλανδοι απο εδω. και η τριτη οταν εμαθα οτι ο φιλολογος μου εφυγε απο το φροντιστηριο. Μεσα σε 4 χρονια εχω κλαψει πραγματικα μονο τεσσερις φορες και δεν ειναι οτι δεν μου εχουν δοθει αφορμες. Απλα δεν μπορω...και το μισω

Ευχαριστω που καθεστε και διαβαζετε τις φιλοσοφιες μου!!

Moikka!!