Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Deep in me. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Deep in me. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 5 Ιουνίου 2012

Θύμηστε μου για ποιόν λόγο επέτρεψα στον εαυτό μου να παραιτηθεί από τα ονειρά του? Για ποιόν λόγο τοποθέτησα ως στόχο μου την Ψυχολογία και όχι τον χορό όπως θα έπρεπε και όπως θέλω βαθιά μεσα μου? Α! Θυμήθηκα γιατί! Γιατί οι άνθρωποι που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να με στηρίζουν στις αποφάσεις μου και στις επιθυμίες μου μου είπαν ότι δεν είμαι αρκετά καλή! Και τους άκουσα! Προτίμησα να ακούσω έναν πατέρα που το αγαπημένο του χόμπι είναι να βλέπει τα τούρκικα στον ΑΝΤ1 και το Μεγκα και μια μάνα που το μόνο που την νοιάζει είναι να μην της ανακατεύω το σπίτι γιατί  δουλεύει και κουράζεται! Και με πρόδωσα. Πρόδωσα το μόνο όνειρο που έχω από την πρώτη μέρα που θυμάμαι τον εαυτό μου. Να χορεύω και να χορεύω και να χορεύω. Πρόσφατα βέβαια εκτός από το ότι δεν είμαι αρκετα καλή προέκυψε και το ότι είμαι χοντρη για χορευτρια κάτι που μου επναλαμβάνουν συνέχεια ενώ συγχρόνως κάθε προσπάθεια να μην φάω έχει ως απάντηση "Μα πρέπει να τρως! Θα πέσεις κάτω! Αν θες να αδυνατίσεις μην τρως σοκολάτες!" Το ότι οι σοκολάτες μου δίνουν ενέργεια τη στιγμή που την θέλω δεν μας λέει κάτι ε? Το ότι οι σοκολάτες με κρατάνε χορτασμένη για 6 ωρο ενώ με  το φαΐ σου σε 1-1μιση ωρα ψάχνω να βρω κάτι να φάω το ξέρεις μαμά? Όχι? Ε ώρα να το μάθεις!


Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2011

Σε ζηλεύω. Πολύ.
Και μου λείπεις. Πολύ.
Και τώρα συνειδητοποιώ πόσο σημαντικό ήταν να σε βλέπω καθε μέρα επί εννιά χρόνια. Γιατί δεν σε βλέπω πια.
Αλλά σου αξίζει. Γιατί εσύ διάβαζες ενώ εγώ κολοβάραγα.
Όσο σκέφτομαι ότι αν είχα στρωθεί πέρσι θα απείχαμε μονο πέντε ώρες με το τρένο αντί για δέκα θέλω να πάρω φόρα και να πέσω. Αλλά δεν θα το κάνω γιατί ξέρω ότι φέτος θα τα καταφέρω να περάσω Θεσσαλονίκη και οι δέκα θα γίνουν πέντε.
Γαμώτο κάποιες φορές θέλω απλά να με αγκαλιάσεις όπως πέρσι στο φροντ. όταν με έπιαναν οι ανασφάλειες μου. Ένιωθα ασφάλεια σαν να με αγκάλιαζε ο αδερφός μου. Άλλοτε θέλω απλά να εμφανιστείς και να κράξουμε μαζί τον Παππαδιαμάντη και τον μαλάκα βοσκό του. Βασικά θέλω απλά το άτομο στο οποίο στηριζόμουν συναισθηματικά και δεν το είχα καταλάβει ποτέ... Το μόνο αγόρι με το οποίο τα σεξουαλικά υπονοούμενα δεν σήμαιναν τίποτα απολύτως και ητάν απλά τρόπος να ξεσπάσουμε λίγο. Το αγόρι που κάθε φορά που ήμουν άρρωστη και κρύωνα και ανοιγαμε την αίθουσα να αεριστεί μου έδινε το μπουφάν του, που έμενε τελευταίο και με περίμενε στην πόρτα για να φύγουμε μαζί. Που σχεδόν πάντα έφτανε μαζί μου στο φροντιστήριο όταν αργουσα. Που μου άνοιγε την πόρτα να περάσω γιατί είναι τζέντλμαν.
Αλλά από την άλλη χαίρομαι για σένα. Γιατί όπως έμαθα ερωτεύτηκες και είσαι ευτυχισμένος και ΣΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΦΟΡ ΦΑΚΣ ΣΕΗΚ! ΣΟΥ ΑΞΙΖΕΙ! Γιατι είσαι από τα πιο καλά άτομα που ειχα την τύχη να γνωρίσω άσχετο που δεν στο είπα ποτέ γιατί πότε δεν λέω στα άτομα που είναι σημαντικά για εμένα ότι είναι σημαντικά για εμένα. Ακόμα και να το ήθελα βέβαια δεν θα μπορούσα γιατί εννιά χρόνια δεν μπαίνουν εύκολα σε λέξεις!

Μου λείπεις ρε Νικ²!

Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου 2010

Τα ανυπαρκτα δακρυα

κατι μερες σαν την σημερινη πραγματικα εχω αναγκη να κλαψω. ομως τα δακρυα δεν ερχονται ποτε κα με αφηνουν να νιωθω ενα κενο ενα απαισιο κενο που δεν μπορω να καλυψω. Οποτε αποφασισα να να παω λιγο πισω και να προσπαθησω να θυμηθω αν ηταν παντα ετσι ή ειναι απορροια καποιων γεγονοτων.

Οταν ημουν τεσσαρων χρονων πεθαινει η προγιαγια μου. Εκλαψα. Απο τοτε μεχρι την Β' δημοτικου ημουν σε μια μεση κατασταση. Εκλαιγα μεν ευκολα αλλα οχι με το παραμικρο. Β' δημοτικου πεθαινει ο παππους μου στην αρχη δεν εκλαψα. Νομιζα οτι ο πατερας μου μου εκανε πλακα μονο και μονο για να μου χαλασει τη χαρα για τον σκυλο. Ομως μετα μου το ειπε και η μητερα μου οποτε το πιστεψα. Εκλαψα και μαλιστα πολυ. Γιατι δεν μπορουσα να πιστεψω οτι ο ανθρωπος που μεχρι πριν λιγες ωρες μου χαριζε ολοκληρο το μαγαζι του δεν ηταν πια κοντα μας, Δεν μπορουσα να πιστεψω οτι δεν του ειχα πει ποσο τον αγαπουσα εκεινη την ημερα. Και απο τοτε μεχρι την Γ' Γυμνασιου μπαινουμε στην κατασταση του κλαματος με το παραμικρο. Πραγματικα με το παραμικρο. Μετα περναμε στο επομενο σταδιο στο οποιο βρισκομαι τωρα της οδυνηρης αναισθησιας. Στην Γ' γυμνασιου πεθανε και η γιαγια μου απο κατι το οποιο οχι απλα θεραπευοταν, ενα απλο αντιβιοτικο ηθελε, επειδη οι γιατροι ηταν αχρηστοι. Τοτε εκλαψα. Εκλαψα παρα παρα πολυ. Απο τοτε εχω κλαψει πραγματικα, δηλαδη εχω νιωσει οτι ξεσπαω, 3 φορες. Η μια στην Φιλανδια οταν εφτιαχνα βαλιτσα και εφευγα. Η δευτερη οταν εφευγαν οι Φιλανδοι απο εδω. και η τριτη οταν εμαθα οτι ο φιλολογος μου εφυγε απο το φροντιστηριο. Μεσα σε 4 χρονια εχω κλαψει πραγματικα μονο τεσσερις φορες και δεν ειναι οτι δεν μου εχουν δοθει αφορμες. Απλα δεν μπορω...και το μισω

Ευχαριστω που καθεστε και διαβαζετε τις φιλοσοφιες μου!!

Moikka!!

Πέμπτη 30 Σεπτεμβρίου 2010

οκτώ και τέταρτο το απόγευμα...

Περσι τετοιες μερες στις οκτω παρα δεκα εφτανα στη σχολη μου...Ακουγα ΤΟ κραξιμο απο τον κυριο Μητσο που πηγα νωρις αλλα δεν με ενοιαζε! ημουν στο μονο μερος που δεν ειχε σημασια αν εγραψα καλα στο ταδε μαθημα ή αν ειπα καλα στον δεινα καθηγητη. Το μονο που ειχε σημασια ηταν τα κοριτσακια μου και η δασκαλα μου, η κυρια Μαρι. Η κυρια Μαρι βεβαια θα μπορουσε να κανει καριερα βασανιστριας στη Γκεσταπο αλλα εμεις την λατρευαμε και την λατρευουμε ετσι ακριβως!! Ισως να το συστημα που κανουμε (Ρωσσικο Συστημα: Ο ανθρωπος που σε κανει να φτυσεις το αιμα της μανας σου, που σε εκμηδενιζει με μια λεξη ειναι σαν μανα σου)... Ισως να ειναι και το psycho της κυριας Μαρις να γινουμε ολες αξιες για επαγγελματικη οποτε τη δικαιολογω. Φετος ομως στι οκτω παρα δεκα ειμαι στο φροντηστηριο και κανω λατινικα και αρχαια. Και σκεφτομαι: "Αξιζει να χασω ενα χρονο για τις Πανελλαδικες και να χασω την ευκαιρια να δωσω για επαγγελματικη με το που κλεισω τα 18? Αξιζει να περασω μια χρονια που ισως να καταστρεψει ολα αυτα για τα οποια παλεψα 13 χρονια να κατακτησω? Και θα κερδισω τι? Μια θεση στην ανεργη νεολαια? Ομως ξεφευγω παλι!! So focus!! Κυρια μαρι! Η υπεροχη, καλη και -πολλες φορες- σκυλα κυρια Μαρι! Με τις τσιμπιες της στην πλατη για να την ισιωσουμε, στον ποπο για να τον σφιξουμε, στους προσαγωγούς για να τους βγαλουμε εξω. τις κλοτσιες στα ποδια για να δει αν βαζουμε δυναμη, το αποτομο ανεβασμα μαζι με γυρισμα του ποδιου στα Adagio, τα καρφιτσωματα για τις κραμπες, την εξαρθρωση της μεσης για την τεταρτη port des bras, το λουσιμο με κοσμητικα οταν καναμε το ιδιο λαθος για εκατοστη φορα, οι τσιριδες της οταν ημασταν εκτός μουσικής...μου λειπουν ολα και δεν ξερω πως θα τη βγαλω χωρις αυτα αφου και το υποκαταστατο μου εφυγε απο το φροντιστηριο (μας λειπετε κυριε!!). Παντως νομίζω ότι την έχω κάνει να φαίνεται πολυ σκύλα...Βασικα είναι καποιες φορες! Αλλα καποιες άλλες είναι καλύτερη κι απο μαμά μας.

βεβαια εγω προτιμω την Bitch side of Mrs Μάρι μαζοχα ja? ο μαζοχισμος και ο σαδισμος αποτελουν το συνδρομο του χορευτη και εγω συμφωνα με αυτην το εχω απολυτα...


Όμως εκτος από την κυρία Μάρι μου λείπουν και τα κοριτσάκια μου που πριν απο 4 σχεδον χρονια με καλωσόρισαν στην τάξη τους και στην παρέα τους. Δεν θα αρνηθω οτι ενω καποιες τις λατρεψα καποιες αλλες οσο και να προσπαθησα δεν μπορεσα να τις συμπαθησω... Ομως κι αυτες αποτελουν αναποσπαστο κομματι της ομαδας αυτης (που πλεον εσπασε). Για παντα θα είστε ενα μεγάλο μέρος της ζωης μου και μου λειπετε καθε μερα ολο και περισσοτερο...




Ι can't stop loving you guys!!