Σάββατο 19 Οκτωβρίου 2013

Την Τρίτη είχαμε "γενική συνέλευση" όλη η Φιλοσοφική. Από όλη τη Φιλοσοφική εμφανίστηκαν γύρω στα 40 άτομα. Οι υπόλοιποι το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να γκρινιάζουν ότι θα χάσουν το εξάμηνο και όταν τους δίνεται η ευκαιρία να κάνουν μια γαμημένη κίνηση συνεχίζουν να κάθονται και να γκρινιάζουν ότι θα χάσουν το εξάμηνο και δεν συνειδητοποιούν ότι δεν μιλάμε μόνο για το εξάμηνό μας, την χρονιά μας, το πτυχίο μας, αλλά για το εξάμηνο των επόμενων, την χρονιά των επόμενων, το πτυχίο των επόμενων είτε αυτοί οι επόμενοι είναι τα μικρότερα αδέλφια είτε οι μικρότεροι φίλοι ακόμα και τα μελλοντικά παιδιά μας στο μακρινό μέλλον.
Και εμένα όλο αυτό το κλειστόν μέχρι νεωτέρας δε μου αρέσει. Όχι, γιατί χάνω το εξάμηνο μου αλλά γιατί μου φέρνει αυτόν τον φόβο του απόλυτου κενού και του ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΘΑ ΚΑΝΩ ΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΤΩΡΑ; που είχα σπρώξει στο πίσω μέρος του μυαλού μου για να ασχοληθώ μαζί του αφού πάρω το πτυχίο μου. Και με κάνει να νιώθω αδύναμη και χωρίς τον έλεγχο και αυτή η έλλειψη ελέγχου απλά με σκοτώνει.

Και to conclude if uni doesn't open soon I'm probably going on a killing rampage just to stop the boredom.

(in other news άρχισα ποντιακούς και μάλλον θα πάω και φωνητική και αποφάσισα ότι η Eponine μιλάει στην ψυχή μου)

Τετάρτη 31 Οκτωβρίου 2012

Are you still here beautiful ones? I know it's been a while since I last showed up but I didn't have anything to say except the whinning of which you had enough I'm sure.
 Και τώρα το γυρνάμε στα ελλήνικος γιατί στα εγγλέζικα μπορεί να μου ξεφύγει και να αρχίσω να γράφω σεξ σινς για φανφίξιο.
Α! Όσο καιρό έλειπα έγινα 15 και άρχισα να ακούω One Direction. Ξέρω ότι είναι μελανή κηλίδα στο κατά τα άλλα υπέροχο μουσικό μου γούστο αλλά το Moments (α ρε Ed! Κομματάρες γράφεις μάνα μ'!) με είχε να κλαίω με λυγμούς ιδιαίτερα στο σόλο του Louis από την πρώτη στιγμή που έφτασε στο ένα καλό και στο ένα μισόκουφο αυτάκι μου. Και τώρα κοντεύω να σκίσω το βρακί μου για το πότε θα έχω το νέο άλμπουμ στα χεράκια μου και περιμένω τσιγάρο αναμμένο τις tour dates μπας κι έρθουν κι εδώ χάμω. Επιπλέον έχω αναπτύξει μια μεγάλη επιθυμία να δω τον Harry και τον Louis να κάνουν σεκς. Δεν φταίω εγώ! Αυτοί φταίνε που όποτε ο ένας κοιτάει τον άλλο τον κοιτάει με ένα ύφος "Ο ήλιος ανατέλλει από τον κώλο του! Και είναι υπέροχος (ο κώλος του)!". Συν τοις άλλοις η heterosexual relationship του Louis με πείθει τόσο όσο θα με έπειθε κάποιος που θα ερχόταν τώρα να μου πει ότι ο  Harry με είδε στο Tumblr και θέλει να με παντρευτεί απόψε στην πιο κοντινή εκκλησία (Not happening much?). Κι αυτό γιατί στις κοινές τους εμφανίσεις με ετούτη είναι λιγότερο κοντά από όσο κοντά τολμάω εγώ να πάω σε κατσαρίδα και το όμορφο μας έχει ένα απόλυτα ψεύτικο χαμόγελο. Α! Και όταν φιλιούνται πάντα κοιτάνε αν τους παίρνει η κάμερα. Αντίθετα, όταν είναι με το άλλο όμορφο αγόρι είναι κολλημένοι ο ένας πάνω στον άλλο με το τρόπο που εγώ θα κόλλαγα πάνω στην Νουτέλα αν ήταν άνθρωπος. Ή όπως θα κόλλαγα στον Dan Howell αν τον έβλεπα μπροστά μου. Ή όπως κολλάω πάνω σε οποιονδήποτε όταν είμαι σε cuddles φάση. Καταλάβατε ελπίζω.

Αυτά!

Moikka!
  η κατάρα σας.

Τρίτη 5 Ιουνίου 2012

Θύμηστε μου για ποιόν λόγο επέτρεψα στον εαυτό μου να παραιτηθεί από τα ονειρά του? Για ποιόν λόγο τοποθέτησα ως στόχο μου την Ψυχολογία και όχι τον χορό όπως θα έπρεπε και όπως θέλω βαθιά μεσα μου? Α! Θυμήθηκα γιατί! Γιατί οι άνθρωποι που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να με στηρίζουν στις αποφάσεις μου και στις επιθυμίες μου μου είπαν ότι δεν είμαι αρκετά καλή! Και τους άκουσα! Προτίμησα να ακούσω έναν πατέρα που το αγαπημένο του χόμπι είναι να βλέπει τα τούρκικα στον ΑΝΤ1 και το Μεγκα και μια μάνα που το μόνο που την νοιάζει είναι να μην της ανακατεύω το σπίτι γιατί  δουλεύει και κουράζεται! Και με πρόδωσα. Πρόδωσα το μόνο όνειρο που έχω από την πρώτη μέρα που θυμάμαι τον εαυτό μου. Να χορεύω και να χορεύω και να χορεύω. Πρόσφατα βέβαια εκτός από το ότι δεν είμαι αρκετα καλή προέκυψε και το ότι είμαι χοντρη για χορευτρια κάτι που μου επναλαμβάνουν συνέχεια ενώ συγχρόνως κάθε προσπάθεια να μην φάω έχει ως απάντηση "Μα πρέπει να τρως! Θα πέσεις κάτω! Αν θες να αδυνατίσεις μην τρως σοκολάτες!" Το ότι οι σοκολάτες μου δίνουν ενέργεια τη στιγμή που την θέλω δεν μας λέει κάτι ε? Το ότι οι σοκολάτες με κρατάνε χορτασμένη για 6 ωρο ενώ με  το φαΐ σου σε 1-1μιση ωρα ψάχνω να βρω κάτι να φάω το ξέρεις μαμά? Όχι? Ε ώρα να το μάθεις!


Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου 2012

Θέλω απλά κάποιος να έρθει και να μου πει 

"Καλησπέρα είμαι από το μέλλον. Όλα θα πάνε καλά. Περάσαμε δύσκολα όμως το έτος τάδε όλα έφτιαξαν και χάρηκες που τα πέρασες όλα αυτά όσο κι αν πιέστηκες" 

Έτσι απλά για να νιώσω εστω και μια σπίθα αισιοδοξιας μεσα μου κι ότι υπάρχει ελπίδα ΕΔΩ.

Τρίτη 27 Δεκεμβρίου 2011

θοτς ον ε σπέσιαλ ντέι ^_^

Αυτό ήταν ένα από τα πιο όμορφα μύτινγκς- όχι μύτινγκ δεν είναι η σωστή λεξη, σύναντηση, ουτε, ας την πουμε συναθροιση- της ζωής μου. Βασικά ήταν μια απο τις πιο όμορφες παραμονές Χριστουγέννων της ζωής μου. Μαζευτήκαμε 11 άτομα στο σπίτι με αρχικό στόχο να κάνουμε μαραθώνιο ΧΠ. Δεν μπορώ να πω, τον ξεκινήσαμε! Απλα δεν τον τελειωσαμε γιατι ξέραμε τις ατάκες απ' έξω και ετσι μετα απο μισή ταινία πατήσαμε το στοπ και αφιερωθήκαμε στην συζήτηση. Εδώ να πω ότι πριν ξεκινήσουμε να δούμε τις ταινίες κάναμε μια μικροανταλλαγή δώρων. Και ήταν η πρώτη φορά που ένιωθα οτι όντως δίνω τα δώρα μέσα απο την ψυχή μου γιατί ήταν απο τις πρώτες φορές που με το που έβλεπα κάτι έλεγα "βλεπω το Μαράκι/τη Μπεθ/τον Θανο/τον Λευτέρη/την Ελισαβετ/τη Ρεα σε αυτο!". Τελος παντων το μεσημεράκι μας μαγείρεψαν οι γονείς μου και κάτσαμε όλοι μαζί στο μεγάλο τραπέζι. Ήταν όμορφη η εικόνα μας! Ήμαστε πραγματικά σαν μια μεγαλη και πανω απο όλα αγαπημένη οικογένεια. Και για να πω και την αλήθεια ήταν πιο οικογενειακά απο το χθεσινο τραπέζι που ήμουν σε συγγενεις. Υποθέτω ότι ναι μεν "το αίμα νερό δεν γίνεται" και πάντα θα είναι συγγενείς μου αλλα από την άλλη το νερο θα μπορούσε να γίνει αίμα με λίγη μαγεία! Και απο μαγεία άλλο τίποτα πλέον! Από την αρχή της πορείας μας μέσα στο φόρουμ είχαμε μέσα μας την μαγεια! Αρχικά την μαγεία των λέξεων της Rowling που μας ένωσε  όλους κάτω από τη ηλεκτρονική "στέγη" του ΧαριΓουορλντ. Όμως στη συνέχεια καταλάβαμε ότι η πραγματική μαγεία δεν κρύβεται σε επικλήσεις και φίλτρα αλλά στην αγάπη που αναπτύξαμε μεταξύ μας! Και ουσιαστικά επιβεβαιώσαμε και τον Άλμπους Νταμπλντορ που απο την αρχή σχεδον μας είχε πρηξει ότι η αγάπη ειναι η πιο δυνατή μαγεια!:Ρ
Σας ευχαριστώ που με τιμήσατε με την παρουσία σας και σας περιμένω ξανά αύριο μεθαύριο να τελειώσουμε τα γλυκά που φέρατε! :Ρ


To the boy who lived! 
(And to the boy that brought us together)


Η παραδοσιακή φωτό μπροστά στο δέντρο ποτέ δεν ήταν πιο όμορφη

Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2011

Σε ζηλεύω. Πολύ.
Και μου λείπεις. Πολύ.
Και τώρα συνειδητοποιώ πόσο σημαντικό ήταν να σε βλέπω καθε μέρα επί εννιά χρόνια. Γιατί δεν σε βλέπω πια.
Αλλά σου αξίζει. Γιατί εσύ διάβαζες ενώ εγώ κολοβάραγα.
Όσο σκέφτομαι ότι αν είχα στρωθεί πέρσι θα απείχαμε μονο πέντε ώρες με το τρένο αντί για δέκα θέλω να πάρω φόρα και να πέσω. Αλλά δεν θα το κάνω γιατί ξέρω ότι φέτος θα τα καταφέρω να περάσω Θεσσαλονίκη και οι δέκα θα γίνουν πέντε.
Γαμώτο κάποιες φορές θέλω απλά να με αγκαλιάσεις όπως πέρσι στο φροντ. όταν με έπιαναν οι ανασφάλειες μου. Ένιωθα ασφάλεια σαν να με αγκάλιαζε ο αδερφός μου. Άλλοτε θέλω απλά να εμφανιστείς και να κράξουμε μαζί τον Παππαδιαμάντη και τον μαλάκα βοσκό του. Βασικά θέλω απλά το άτομο στο οποίο στηριζόμουν συναισθηματικά και δεν το είχα καταλάβει ποτέ... Το μόνο αγόρι με το οποίο τα σεξουαλικά υπονοούμενα δεν σήμαιναν τίποτα απολύτως και ητάν απλά τρόπος να ξεσπάσουμε λίγο. Το αγόρι που κάθε φορά που ήμουν άρρωστη και κρύωνα και ανοιγαμε την αίθουσα να αεριστεί μου έδινε το μπουφάν του, που έμενε τελευταίο και με περίμενε στην πόρτα για να φύγουμε μαζί. Που σχεδόν πάντα έφτανε μαζί μου στο φροντιστήριο όταν αργουσα. Που μου άνοιγε την πόρτα να περάσω γιατί είναι τζέντλμαν.
Αλλά από την άλλη χαίρομαι για σένα. Γιατί όπως έμαθα ερωτεύτηκες και είσαι ευτυχισμένος και ΣΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΦΟΡ ΦΑΚΣ ΣΕΗΚ! ΣΟΥ ΑΞΙΖΕΙ! Γιατι είσαι από τα πιο καλά άτομα που ειχα την τύχη να γνωρίσω άσχετο που δεν στο είπα ποτέ γιατί πότε δεν λέω στα άτομα που είναι σημαντικά για εμένα ότι είναι σημαντικά για εμένα. Ακόμα και να το ήθελα βέβαια δεν θα μπορούσα γιατί εννιά χρόνια δεν μπαίνουν εύκολα σε λέξεις!

Μου λείπεις ρε Νικ²!